Style kierowania
Zależnie od tego, w jakim stopniu i którą z przedstawionych teorii akceptuje kierownik (przełożony), wynika jego styl kierowania. Styl kierowania, który określa jego stosunek do podwładnych, sposób wydawania poleceń i podejmowania decyzji może być różny. Najbardziej rozpowszechnionym wyróżnieniem stylów kierowania jest rozróżnienie wśród kierowników autokratów, demokratów lub uchylających się od ingerencji.
Kierownik autokrata wydaje rozkazy, upiera się, aby je wykonywano, określa działalność poszczególnych zespołów bez pytania ich o zdanie, samodzielnie nakłada kary i nagradza, utrzymuje dystans w stosunku z pracownikami. Kierowników autokratów można podzielić na surowych, życzliwych i nieudolnych.
Autokrata surowy jest zdecydowanie apodyktyczny, lecz sprawiedliwy. Nie deleguje swoich uprawnień kierowniczych na podwładnych, lecz stara się trzymać możliwie jak najwięcej władzy w swoich rękach.
Autokrata życzliwy odczuwa spoczywający na nim ciężar odpowiedzialności za swoich podwładnych, pragnie stworzyć im jak najlepsze warunki pracy, jednak sam określa, co jest dobre dla pracowników, którzy powinni brać, co im daje i być z tego zadowoleni.
Autokrata nieudolny jest despotyczny i nieobliczalny, a jego stosunek do pracowników zależy od chwilowego nastroju.