Pracochłonność wykończeniówki
Spośród wszystkich robót wykończeniowych najbardziej pracochłonne są roboty tynkarskie. Można przystąpić do nich po wykonaniu wszystkich robót stanu surowego zamkniętego (w tym pokrycia dachu), a także po wykonaniu wszystkich ścianek działowych, obsadzeniu okien i drzwi oraz wykonaniu krytych tynkiem elementów instalacji elektrycznych i sanitarnych. Tynki można podzielić na trzy rodzaje:
• tradycyjne (zwykle trzywarstwowe),
• gipsowe (jednowarstwowe),
• tzw. suche, czyli wykonywane z płyt gipsowo-kartonowych.
Tynki tradycyjne - najbardziej pracochłonne - wykonuje się najczęściej mechanicznie. W skład brygady (zwykle ośmioosobowej) wykonującej tynki mechanicznie wchodzą cztery zespoły:
• I - dwóch wykwalifikowanych tynkarzy, których zadaniem jest poziomowanie stropów, pionowanie i wytyczanie listwami ścian oraz wyrównywanie narzutu na stropach i ścianach,
• II - dwóch tynkarzy pomocników wykonujących obrzutkę oraz gładź (lub warstwę tynku szlachetnego w przypadku tynków zewnętrznych),
• III - dwóch tynkarzy pomocników, których zadaniem jest zacieranie i wykańczanie tynku ręcznie w miejscach niedostępnych dla operatora zacieraczek mechanicznych (np. w ościeżach),
• IV - maszynista i pomocnik obsługujący maszyny (mieszarkę i agregat). Tak zorganizowana brygada jest w stanie wykonać ok. 240-250 m2 tynku w ciągu zmiany roboczej. Skład ten nie jest jednak regułą. Do wykonania innego rodzaju tynku i w innych warunkach brygada może być zorganizowana inaczej.