Rozbiórkę budynków wykonywanych metodami uprzemysłowionymi (wielkoblokowe i wielkopłytowe) wykonuje się w kolejności odwrotnej do ich montażu. Konieczne jest zastosowanie dźwigów lub nawet żurawi wieżowych do opuszczania płyt na teren rozbiórki. Połączenia płyt usuwa się palnikami acetylenowymi lub plazmowymi.
Rozbieranie budynków i innych obiektów przez ich wyburzenie jest znacznie łatwiejsze i mniej pracochłonne niż ręcznie, a więc zwykle znacznie tańsze. Właśnie dlatego takie metody stosuje się, gdy tylko jest to możliwe. Wyburzanie można wykonywać za pomocą liny mocowanej do ściany, kulą zawieszoną na linie dźwigu lub za pomocą materiałów wybuchowych. W wyborze metody decydujące znaczenie mają warunki lokalne. Nie zawsze można stosować materiały wybuchowe (np. w gęstej zabudowie), jednak niekiedy jest to jedyna metoda (np. do zburzenia komina fabrycznego). Budynki parterowe wyburzać można spycharką, a nawet łyżką koparki.
Podstawową zasadą obowiązującą podczas wyburzania budynków jest takie prowadzenie robót, aby ściany przewracały się do środka, a nie na zewnątrz budynku. Zmniejsza to znacznie zagrożenie dla otoczenia (ludzi, mienia i środowiska przyrodniczego). Do wyburzania można przystąpić dopiero wtedy, gdy budynek jest odłączony od sieci gazowych, sanitarnych i elektrycznych, a teren ogrodzony i zabezpieczony.
Po rozebraniu ścianek działowych można przystąpić do rozbiórki dachu. Po zdemontowaniu rur spustowych, rynien i obróbek blacharskich można przystąpić do rozbiórki pokrycia dachowego. Z pokrycia papą nie da się odzyskać wartościowego materiału, lecz gdy dach jest pokryty np. dachówką, taki odzysk jest na ogół możliwy i celowy. Drewnianą konstrukcję dachu rozbiera się po oderwaniu deskowania lub łacenia. Aby zapewnić sztywność konstrukcji i nie spowodować przedwczesnego jej zawalenia się, kilka desek lub łat zostawia się i rozbiera dopiero razem z elementami konstrukcji. Elementy konstrukcji dachu rozbiera się w kolejności odwrotnej do ich montażu.
Rozbiórkę ścian murowanych prowadzi się warstwami, a odzyskany materiał spuszcza się sukcesywnie na teren rozbiórki specjalnymi rynnami lub zsypami. Natomiast rozbieranie stropów wymaga dużej ostrożności i wykonania dodatkowych zabezpieczeń przed niekontrolowanym zawaleniem. Dlatego przed rozpoczęciem rozbiórki strop powinien być podstemplowany. Rozbieranie stropów drewnianych i na belkach stalowych rozpoczyna się od zdjęcia podłogi i wypełnienia między belkami, a dopiero potem belek konstrukcyjnych. Aby robotnicy mogli się poruszać - na belkach układa się prowizoryczne pomosty z desek. Rozbiórka stropów gęstożebrowych i monolitycznych jest znacznie trudniejsza i wymaga przygotowania pomostów roboczych ułożonych na niezależnych belkach. Konieczne jest na ogół zastosowanie narzędzi pneumatycznych.
Następnym etapem prac jest demontaż stolarki okiennej i drzwiowej oraz wbudowanych mebli. Po zdjęciu skrzydeł wykuwa się ościeżnice. Jeżeli są przewidziane do ponownego wbudowania, powinny być zabezpieczone przed uszkodzeniem i odpowiednio oznakowane, aby można je było potem skompletować. Obecnie rzadko odzyskaną stolarkę stosuje się ponownie.
Jeśli okładziny ścian i podłogi nadają się do ponownego użycia, powinny być rozbierane w taki sposób, by można było odzyskać jak najwięcej dobrego materiału. W przeciwnym razie zwykle rozbiera się je razem ze ściankami działowymi (okładziny) i stropami (podłogi). Gruz zrzucany jest specjalnymi rynnami - najlepiej do podstawionych kontenerów. W ten sposób unika się dodatkowych kosztów ładowania gruzu na środki transportu i lepiej chroni środowisko przed pyłem.