Jednostkowy charakter budowy
Jednostkowy charakter każdej budowy sprawia, że znacznie utrudnione jest zastosowanie przemysłowych metod produkcji, co stanowi następną cechę budownictwa. Podejmowane były próby zastosowania w budownictwie korzystnych, przemysłowych systemów organizacji, charakteryzujących się powtarzalnością i taśmową, zmechanizowaną produkcją. W Polsce, zwłaszcza w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku, rozwinięte było mieszkaniowe budownictwo wielkopłytowe. Jego cechą charakterystyczną było znaczne uprzemysłowienie. Duża część procesu budowlanego została przeniesiona do tzw. fabryk domów. Były to duże wytwórnie prefabrykatów betonowych i żelbetowych, gdzie produkowano płyty ścienne, stropowe i inne elementy, stosując metody i warunki organizacyjne takie same, jak w przemyśle. Była to produkcja taśmowa, a przynajmniej powtarzalna, na stałych stanowiskach roboczych, z przygotowanymi wcześniej narzędziami i sprzętem. Ważne było też znaczne zmechanizowanie procesu produkcyjnego. Wykorzystując w ten sposób zalety produkcji przemysłowej (stałe stanowiska pracy, zmechanizowanie, powtarzalność, w zabezpieczonych przed wpływami atmosferycznymi pomieszczeniach), można było znacznie przyspieszyć wznoszenie budynków. Elementy wyprodukowane w fabryce domów transportowano na plac budowy i tam montowano z nich budynki. W połowie lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku budownictwo wielkopłytowe, głównie mieszkaniowe, było stosowane w wielu krajach europejskich.
Mimo że obecnie prefabrykacja jest rzadziej stosowana, to jej zalety wynikające z możliwości wykorzystania przemysłowych metod produkcji pozostają nadal aktualne. Pewnym ograniczeniem jest znaczący koszt transportu prefabrykatów z wytwórni na plac budowy.