Podczas robót ziemnych spycharek używa się najczęściej jako maszyn wspomagających pracę koparek, zwłaszcza gdy urobek jest odkładany obok miejsca odspajania. Właśnie spycharki tworzą z niego pryzmy i nasypy — zgodnie z potrzebami. Spycharki mogą także samodzielnie wykonywać pewne roboty ziemne. Są bardzo przydatne do skrawania gruntu cienkimi warstwami na dużej powierzchni i przemieszczaniu go na niewielkie odległości (do 50 m). Grubość skrawanej jednorazowo warstwy nie przekracza zwykle 30 cm.
Po przemieszczeniu urobku na odległość do 20 m spycharka wraca do początkowego miejsca skrawania tyłem. Gdy odległość powrotna jest większa (do 60 m, bo przemieszczanie na większą odległość jest nieekonomiczne), wtedy powrót może być tyłem lub po odwróceniu - przodem. Wydajność pracy spycharki o mocy 100 kW przemieszczającej grunt na odcinku 40 m wynosi ok. 400 m3/8 h.
W budownictwie najczęściej stosuje się strukturę sztabowo-liniową, pozostałe zaś - znacznie rzadziej. Na dużych budowach najczęściej zetkniemy się ze strukturą dywizjonalną stanowiącą odmianę struktury sztabowoliniowej. Komórki sztabowe nie mają tam uprawnień decyzyjnych i nie mogą bezpośrednio wydawać poleceń wykonawcom. Zadaniem tego sztabu jest wspomaganie kierownika budowy w podejmowaniu decyzji przez zbieranie i przetwarzanie informacji, zarówno dotyczących przebiegu robót, jak i pochodzących z zewnątrz (np. od inwestora, z zarządu firmy, banku, organów kontrolujących i nadzorujących). Jednocześnie komórki sztabowe przejmują część obowiązków kierownika (np. w sprawach zaopatrzenia, rozliczeń). W strukturze komórkami sztabowymi są: organizacja zaopatrzenia, finanse, gospodarka kadrami, rozliczenia, planowanie i dokumentacja. Wszystkie komórki sztabowe podlegają kierownikowi budowy i jego zastępcy (jeżeli tacy zostaną powołani).
Różne lokalizacje budów wpływają na stosowanie różnych sposobów organizowania dostaw oraz magazynowania materiałów i sprzętu. Mogą być także przyczyną problemów z zatrudnieniem wykwalifikowanych robotników, zwłaszcza wykonawców specjalistycznych procesów technologicznych. Ciągłe zmiany lokalizacji i wielkości budów powodują, że trudno jest utrzymać w przedsiębiorstwie budowlanym ustabilizowane zatrudnienie.
Charakterystyczną cechą są też wielkie wymiary i znaczna masa obiektów budowlanych. Ponadto stosunkowo długie cykle realizacyjne budów wymagają zaangażowania znacznej ilości materiałów oraz pracy ludzi i sprzętu. Te masy materiałów, półfabrykatów i prefabrykatów trzeba na budowę dostarczyć, a następnie wbudować. Często z wielkimi wymiarami i znaczą masą wiąże się znaczna złożoność wznoszonych obiektów. To wszystko wymaga nic tylko zaangażowania odpowiednich środków transportu poziomego i pionowego, ale też zróżnicowanego zespołu pracowników. Niezbędne jest także zaangażowanie dużych środków finansowych - o czym już była mowa.