Instalacje sprężonego powietrza
Na budowach używa się narzędzi napędzanych nie tylko energią elektryczną (elektronarzędzia), ale także sprężonym powietrzem. Służą one na przykład do nitowania konstrukcji stalowych (młotki nitownicze), odspajania gruntów i rozbiórki konstrukcji murowych i betonowych (udarowe młoty pneumatyczne), zagęszczania mieszanki betonowej (wibratory), wkręcania śrub, wkrętów i nakrętek (wkrętarki). Sprężone powietrze jest też potrzebne przy mechanicznym tynkowaniu (jest nośnikiem zaprawy w tynkownicach) oraz do nanoszenia powłok malarskich metodą natryskową.
Do wytwarzania sprężonego powietrza na terenie budowy stosowane są najczęściej przewoźne (większe) lub przenośne (mniejsze) sprężarki napędzane silnikami elektrycznymi lub spalinowymi. Od sprężarki do narzędzi sprężone powietrze jest doprowadzane giętkimi (zwykle gumowymi) przewodami o odpowiedniej do ciśnienia wytrzymałości. Do napędu narzędzi pneumatycznych potrzeba powietrza o ciśnieniu 0,5-0,6 MPa, a do tynkowania i malowania wystarczy 0,25 - 0,30 MPa. Przepływ powietrza przez przewody powoduje straty ciśnienia, a zatem ciśnienie robocze sprężarek powinno być większe 20-30%. W okresie zimowym, gdy przewody przechodzą przez nieogrzewane pomieszczenia i następuje chłodzenie przewodów, konieczne jest zwiększenie ciśnienia o dodatkowe 20%.